Ik dacht: Carla Clarissa, die is veel groter dan ik. Veel bekender. Veel verder. Tegelijkertijd dacht Carla, toen ze mijn uitnodiging kreeg: 400 afleveringen, wauw. En stelde haar reactie uit.
Twee vrouwen. Allebei bewezen. Allebei succesvol in wat ze doen. En allebei dachten ze op hetzelfde moment: wie ben ik eigenlijk om hier ja tegen te zeggen. Of nee. Vrouwen onderschatten zichzelf ondanks bewijs. Het stopt niet als je succesvol wordt. Het verstopt zich alleen beter.
De mail die naar de verkeerde persoon ging
Carla Clarissa van Stralen is executive coach voor vrouwelijke leiders en schreef het boek Born to Change the Game. Ze werkte jarenlang in het bedrijfsleven, aan tafel met een compleet mannelijk bestuur. Ze zag dingen die niet klopten in het leiderschap om haar heen. Ze had er een visie op. Maar ze durfde die niet uit te spreken.
Op een gegeven moment schreef ze een lange, eerlijke mail over wat ze zag. Bedoeld voor een professor die ze vertrouwde. Per ongeluk stuurde ze hem naar een lid van de raad van bestuur. De CEO belde haar op. Wat een mooie mail heb ik van je ontvangen, zei hij. Ik wist niet dat jij zo met leiderschap bezig was.
Dat telefoontje veranderde haar carrière. Ze switchte van productmanagement naar leiderschapsontwikkeling en cultuurverandering. Het pad waar haar talent en haar hart lagen.
Maar de vraag die haar daarna bleef bezighouden was niet over die carrièreswitch. Het was: waarom heb ik zo lang getwijfeld om mezelf uit te spreken?
Onzekerheid houdt niet op bij bewijs
Hier zit de kern. Carla had de expertise. Ze had de visie. Ze zag dingen die haar mannelijke collega's niet zagen. En toch was haar eerste reflex: dit stuur ik liever naar iemand die me begrijpt, niet naar de mensen die er echt iets mee moeten doen. Ze was bang dat ze als softie gezien zou worden. Bang dat haar visie over duurzaamheid en teamdynamiek niet paste bij de mannen aan die tafel.
Dit is geen probleem van te weinig kennis. Dit is geen probleem van te weinig ervaring. Carla had allebei ruimschoots. Het probleem zat ergens anders: in de vraag wie moet ik hier zijn om gehoord te worden, in plaats van wie ben ik en wat wil ik hier van mezelf laten zien.
En dat patroon stopt niet als je verder komt in je carrière. Het verplaatst zich alleen.
Jaren later, dezelfde reflex
Toen ik Carla's naam hoorde voor deze podcast, was mijn eerste gedachte: nee, zij is te groot voor mij. Zij is bekender. Zij doet het beter. En in diezelfde gedachtegang besefte ik: dit is precies waarom ik haar wél moet uitnodigen.
Carla vertelde me in ons gesprek dat zij, toen ze mijn uitnodiging kreeg, precies hetzelfde dacht. 400 afleveringen, wauw, hoe doet ze dat. En ze stelde haar reactie uit. Tot ze bij zichzelf uitkwam met de vraag: wie ben ik om nee te zeggen.
Twee vrouwen die allebei hun vak al jaren beheersen. Allebei met een boek, een bedrijf, duizenden mensen die ze geholpen hebben. En toch, op het moment dat er een uitnodiging op tafel ligt, is het eerste wat er in je hoofd opkomt: ben ik dit wel waard.
Niet omdat het waar is. Omdat het een reflex is die dieper zit dan wat je hebt bewezen.
Wat dit betekent
We veroordelen onszelf vaak keihard over onze eigen gedachten. We zijn streng in onze oordelen naar onszelf toe. En als je in dat oordeel blijft hangen, gebeurt er niets. Dan stuur je die mail niet. Dan stuur je die uitnodiging niet.
Het verschil zit in wat je doet nadat die gedachte opkomt. Carla stuurde de mail alsnog, per ongeluk naar de verkeerde persoon en het opende een deur. Ik stuurde de uitnodiging alsnog, ondanks de gedachte dat ze te groot voor me was.
Onderschatting verdwijnt niet met meer bewijs. Meer functietitels lossen het niet op. Meer resultaten lossen het niet op. Wat het wel vraagt: dat je die gedachte herkent voor wat hij is, en er toch voorbij gaat. De wereld heeft je stem nodig. Niet omdat je perfect voorbereid bent. Omdat je hem al hebt.
🟠
Dit gesprek met Carla Clarissa van Stralen ging veel dieper dan dit stukje. Over schaamte die nooit van vrouwen was. Over hoe diep onze aanpassingsstrategieën zitten, ook als je allang beter weet.
Ik heb Carla uitgenodigd omdat ze Onmogelijk te Negeren is. Dat is precies waarom ze in deze podcastserie hoort. Ik geef vrouwen zoals Carla een podium, zodat ze door nog veel meer vrouwen gezien mag worden. You can't be what you can't see.
Luister #403 voor het volledige gesprek (43 minuten):
- Spotify
- Apple Podcasts
- Of zoek op Positioneer Jezelf Podcast in jouw podcast app
Ik ben Susan Veldkamp. Ik werk met vrouwen die zichzelf allang bewezen hebben en klaar zijn om de positie in te nemen die al van hen is. Van binnenuit.
Ben je klaar voor het echte gesprek over jou? Plan hier een gesprek. In 45 minuten kijken we samen naar de impact die je al maakt en wat er mogelijk wordt als je volledig staat en leidt vanuit wie jij allang bent.